Belly Bloot  
   
 

"Nee ik ben niet mensenschuw, sterker nog ik bevind mij graag onder hen"
Met je belly boot door de grachten van Haarlem peddelen, dat is vragen om aandacht.
Ach ja waarom ook niet. Nee ik kreeg weinig animo op de vraag of er mensen waren die met me mee wilden. Om een of andere reden lukte het de ander niet om aan te sluiten.
Om de aandacht niet te veel op me te richten kies ik voor de verticaal hengel. Ik ben bang als ik met de vlieghengel aan het zwiepen ben midden in de stad dat er al snel hulpdiensten onderweg zijn.
Spullen gepakt, tasje achter op de fiets en op naar het Spaarne.
Door een goede tip beland ik bij de molen de Adriaan waar een oude trailer helling van vroeger uitkomst biedt om geruisloos te water te gaan. Ik heb er nog even aan gedacht om van de kademuur de nieuwe gracht in te springen in de zwemhouding, handen en benen gebogen. Maar ook dit trok mijn inziens te veel bekijks. Bij de molen pak ik rustig mijn spullen uit naast een nog leeg terras. Ik pomp de boot op en een stem naast mij klinkt, gaaf man wat een tof ding heb jij daar, wat ga je doen? De overbuurman had mij gespot en voordat hij naar het werk moest maakt hij een korte babbel en meldt mij waar de snoek ligt die hij iedere week wel een keer vangt. Ik luister aandachtig met de gedachte dat hij zo moet werken en ik niet.
Om 9.00 laat ik mij gracieus achterwaarts van de helling af gaan. Ik drijf. Links af over het Spaarne tot de opening van de Burgwal. Ik tast met precisie de bodem af opzoek naar een visje. De dieptemeter vertelt mij de mooi plekjes. De deuren van de aan het Spaarne gelegen woning gaan open en een degelijke man, type oud geld spreek mij aan met een dampende café latte, "wat ga jij nou doen"? Ik denk aan 10 niet serieuse antwoorden maar ik beperk me tot, "vissen"! Wat vang je daar dan mee, nou met die boot niet zo veel, wel met het stukje plastik aan het uiteinde van mijn lijn. Na het wensen van geluk sluiten de openslaande deuren. Ik peddel verder naar de Burgwal. Ook daar verschillende vreemde blikken en opmerkingen, he lekker het begint al te wennen. Voor de Burgwal passeert een kano met 6 keurige dames. Zij leggen de kano aan de steiger en stappen uit. Een dame neemt het woord, "we komen hier voor de gezonken boot in het Spaarne maar we treffen een half gezonken man aan"! Daarna volgt het vragenvuur, hoe heet dat, is dat nieuw, hoe kom je vooruit. De vriendelijke dame legt uit dat haar zoon haar thuis niet geloofd als ze verteld wat ze gezien heeft. En dan komt het verzoek of ze een foto mag nemen. Natuurlijk, ik manouvreer de boot naar mijn goede kant en lach vriendelijk, klik, ik sta er mooi op. Dank, dank en nogmaals dank en veel plezier. Ondertussen heb ik genoeg blikken gevangen maar nog geen visjes. Ik stuur mij de Bakenessergracht op en merk dat hier maar anderhalve meter water staat. Ik peddel door naar de Nieuwe Gracht. Hierbij passer ik nog even een werkplek voor mensen met een beperking. Deze hadden zich inmiddels op de gracht begeven in het zonnetje wat doorgebroken was. Tussen het groepje spot ik een aantal oude bekenden van me vanuit mijn vakgebied. Ik moet mijn best doen om te laten zien dat ik het ben, Steven. Ze herkennen mij niet op deze manier. Na enig goed kijken vanaf hun kant komt de herkenning. Ze zwaaien me met zijn allen uit. Maar nog geen honderd meter verder hoor ik een vrouw zeggen, "kijk een belly boot"! Ik complimenteer haar voor de juiste benaming, ze geeft aan dat ze dat die week had gezien bij het TV programma klasgenoten. Een aantal meter verder weer een kreet, "kijk schat moet je dit zien"!, klinkt een nichterig toontje. En na weer een uitleg komt het foto toestel uit de zak met de inmiddels bekende vraag voor een kiekje. Ik vroeg me af of deze vraag om de hoek bij het Begijnhof ook wel eens wordt gesteld? Ik beland achter het politie bureau de Koudenhorn en probeer me zo min mogelijk verdacht voort te bewegen. Maar achter mij worden de deuren van een grachtenpand geopend en een jup van achter zijn bureau stelt zijn vragen. Ik leg nog even uit dat ik op mijn tv (diepte meter) ook de laatste beursuitslagen kan volgen. Hij is verbaasd en zo laat ik hem achter. Ik sla links af de Nieuwe Gracht op en maak me op voor de eerste brug welke minder druk is als de tweede brug die de stad en het station in verbinding brengt. Al vanaf een meter of 50 word ik bij brug 1 gespot, een moeder en kind volgen mij als ik de brug onderdoor ga en staan aan de andere zijde als ik er weer onderuit kom. Hans Klok is er niets bij. Bij de tweede drukke brug zie ik mensen van ver al wijzen en ze nemen een leunende houding aan op de brug. Het verschil is dat we hier vooral de toeristen tegenkomen, de vraag voor een foto wordt niet meer gesteld en ik beland vanaf meerdere kanten op de gevoelige plaat. Ik probeer wel mijn best te doen en neem verschillende poses aan. Onder de brug vind ik rust en vis. Ik haak verschillende leuke baarsen. Ik kruis heen en weer onder de brug en krijg naast de vangsten verschillende aanbeten. Ik neem een diepe hap lucht en peddel weer richting het Spaarne. Voordat ik het Spaarne op wil ontmoet ik een water collega in een zee kano. Er was geen golfslag op zee dus hij koos voor een rondje Haarlem. Hij was verbaast over mijn opblaasbare stoel, dit was compleet nieuw voor hem. We waren beide content om met dit prachtige weer op het water te zitten. Nog even een foto en we zwaaien samen nog even naar de juppen en vervolgen onze weg. Vanuit de gracht sla ik rechts af richting de molen waar mijn reis begon. Voor de molen haak ik nog een baarsje en uit de enthousiaste reacties bemerk ik dat het lege terras van de ochtend gevuld is. Meer mensen hadden het idee gekregen iets met de zon te gaan doen. In gedachten oefen ik mijn techniek om zonder vallen uit het water te komen. Ik weet dat de helling wat algen bevat en ik moet er niet aan denken om voor het terras onderuit te gaan. Ja ik houd van aandacht maar er is een grens. Zonder enige hapering weet ik mijzelf uit het water te brengen zoals een hovercraft de kant op glijdt. Ik hoor nog net geen applaus, wat mij toch iets tegenvalt. Op het droge geef ik het terras klassikaal uitleg van alles wat ze zien, ik ga nog even met de pet rond en pak de boel in. Om 14.45 fiets ik terug naar huis en geniet na van de heerlijke uurtjes op het water en stiekem toch ook van de aandacht.

De Viskaleman.

 
 
 
 
 



Terug naar verhalen

 

 
Webdesign door Computer Aided Visuals bv