Robbert Zantvoort  
   
 

 

 

Het is inmiddels alweer ruim een jaar geleden dat wij afscheid hebben moeten nemen
van Robbie.
We deden dat op een unieke manier en toen bleek wel weer waar een kleine club
groot in kan zijn: vriendschap.

 





Zijn gemis is enorm.
Iedere keer als we weer op pad gaan voelt het incompleet, zijn afwezigheid is nog altijd merkbaar en pijnlijk.






Uiteraard hebben we voor Robbie ook een gedenksteen laten maken.









Samen met Arend op de brugpijler van de Kamnobrug was het plan, maar aangezien we tijdens onze SloveniŽ-week
een overvloed hadden aan regen, leek het plakken van de gedenksteen op de brugpijler "in het water te vallen".
Gelukkig was het de laatste dag zonnig en droog (althans in de ochtend) maar door de hoge waterstand konden we
de tweede pijler (waar nog steeds de steen van Arend hangt) niet bereiken.
We besloten Robbie's steen op de eerste pijler te plakken zodat we Robbie toch een mooi plekje konden geven boven zijn geliefde Soca.









Het werd een zeer emotioneel moment waarbij ieder weer een brok in zijn keel kreeg en menig traantje werd weggepinkt.
Willem van der Aar blies hierbij op de jachthoorn, die hij ondanks de emoties goed onder controle hield.
Zijn klanken, die tussen de bergen bleven hangen en boven het geklater van de Soca uitkwamen, gaven een extra dimensie aan het geheel.

Robbie, Je was een begenadigd vliegvisser die altijd zijn vis wist te verleiden maar ook jouw film en fotografie dwongen respect af.
Je wist altijd een gezellige sfeer om je heen te creŽren en had een geweldig gevoel voor humor. Vooral het laatste uurtje aan de bar was altijd hilarisch.

Robbie, vis nu maar verder in hemelse wateren en geniet van het uitzicht over de Soca.

Hein



Zij die dit goed hebben gelezen, hebben gezien dat er een foutje is gemaakt, Robbie kennende zou hij dit hebben weggelachen en gezegd: eikels

 

 

 















 
 
 
 



Terug naar verhalen

 

 
Webdesign door Computer Aided Visuals bv