Mijn vismaatje  
   
 

Tijdens een gezinsvakantie in Kroatië, wandelend door het centrum van het toeristische plaatsje Pula heb ik hem ontmoet.

Ik zag hem hangen aan een rek net buiten de winkel. Ik vond hem meteen top en nadat ik hem had gepast wist ik het zeker, deze geruite, perfect passende en uit Italië afkomstige cap mocht ik niet laten liggen.

Nadat ik de verkoper een handje vol kuna's had overhandigd was ik de eigenaar van dit fraaie stukje confectie. Altijd wanneer ik ging vissen zette ik hem op en al gauw raakte ik erg aan hem gehecht.

Wanneer het koud was hield hij mijn kalende koppie lekker warm en wanneer de zon hoog aan de hemel stond te schitteren behoede hij mij voor pijnlijke blaren. Door zijn klep kon er, in combinatie met mijn polariserende zonnebril, geen hinderlijk zonlicht mijn gezichtsveld verstoren.

In de loop van de tijd was hij één van mijn meest geliefde vliegvis attributen geworden.

Groot was dan ook mijn verdriet toen ik hem na een avond vliegvissen aan de Veerplas niet meer in mijn auto zag liggen.

Uiteraard heb ik de parkeerplaats tot in den treure afgezocht maar helaas te vergeefs. Ik ben nu alweer dik een jaar verder en denk nog regelmatig aan hem.

Slechts een paar foto's heb ik nog als herinnering aan mijn goede vriend.

 



Terug naar verhalen

 

 
Webdesign door Computer Aided Visuals bv